بی بی سی هفته گذشته گزارشی درباره وضعیت کاری روزنامه نگاران زن ایرانی منتشر کرد. گزارشی که به نظر می رسد سراپا اغراق بود. درست است که وضعیت حرفه ای روزنامه نگارن در ایران چندان مناسب نیست، اما این وضعیت نامناسب شامل حال آقایان نیز می شود و این طور نیست که یک بام این حرفه آفتابی باشد و یک بام بارانی. به طور کلی وضیعت نگران کننده تامین معیشت مختص به روزنامه نگار جماعت نیست. به لطف برنامه ریزی حساب شده در ایران هر کس در موقعیتی که هست بارها طعم مالیده شدن نبود امنیت شغلی را بر تن تجربه کرده است. اما نکته جذاب این گزارش به قول آزاده این گزارش به اصطلاح روزنامه نگاران یک گزارش پشت میزی است. به همین دلیل آزاده این گزارش هر روز صبح بی دلیل تهدید می شود، برای تهیه گزارش نمی تواند به بازار تهران برود و در زمان استخدام در اولویت دوم پس از همکاران مذکرش قرار می گیرد.  یا آنکه برای حضور در محل کار باید حجاب رعایت کند. مگر در ایران مکان عمومی هم هست که بتوان بدون رعایت حجاب در آن حضور یافت؟ وقتی رعایت حجاب قانون است، عمل به این قانون در محل کار و مصاحبه چه ربطی به سختی کار دارد؟ درست که هنوز زنان روزنامه نگار ایرانی به پست های درخور و بالایی رسانه ای دست نیافته اند، اما این به معنای درجا زدن آنها نیست. اگر وضعت را با ۱۰ سال قبل مقایسه کنیم،  در می یابیم زنان در این حرفه چقدر بیشتر از همکاران مرد خود پیشرفت کرده اند و این پیشرفت چقدر جای تحسین دارد. دور نیست زمانی که جامعه زن روزنامه نگار ایرانی به نسبتی قابل قبول در عرصه مدیریت رسانه ای ایران دست یابد. برای قضاوت د رمورد زنان روزنامه نگار به لحاظ حضور د رسمت هایی چون سردبیری باید چند سال دیگر صبر کرد. چه د رحال حاضر اغلب زنان فعال د رعرصه روزنامه نگاری جوان و کم تجربه اند و به قاعده چه زن باشی چه مرد برای دست یافتن به سطوح مدیریتی باید کولباری از تجربه اندوخته باشی. نگاهی به روزنامه ها نشان می دهد، اغلب دخترانی که از ۱۰ سال قبل وارد عرصه رسانه شده اند، توانسته اند حداقل تا دبیری سرویس پیشرفت کنند باقی راه هم به قول معروف شب دراز و قلندر بیدار.