۱ـ با یه روز تاخیر دیروز به دنیا اومدم. واقیعتش اینه که روز ۲۵ اردیبهشت تاریخ تولدمه، اما به خاطر مشغله زیاد، جشن رو موکول کردم به پنج شنبه. یه جشن کوچک و خودمونی توی پارک چیتگر. جای همه دوستایی که نتونستن بیان خالی. خیلی خوش گذشت. از دوستای خوبم خیلی متشکرم.

۲ـ توی این روزای گذشته وبلاگم توسط یه گروه که اسم خودشون رو گذاشته بودن هکرهای حیوانات وحشی هک شد. اما خوشبختانه با کمک مدیران بلاگفا به سرعت تونستم مشکلم رو حل کنم. فقط یه نکته مبهم برام مونده. هک یه وبلاگ که نه اطلاعات به درد بخوری توش هست و نه صرفه مادی برای هکر داره، چه دلیلی داره؟ واقعا آدم گاهی از کار بعضی ها سر در نمی آره. هکر هم هکر خارجی. حداقل جایی رو هک می کنه که دلار براش به ارمغان بیاره...   درضمن آدرسم هم تغییر نمی کنه چون مشکل کاملا حل شد 

۳ـ این روزا خیلی سرم شلوغه. یه عالمه کار رو باید سر و سامان بدم. یه کتاب و یه ماهنامه تخصصی. اما خوب می گن تا باشه از این جور سر شلوغی ها باشه...  راستی تولدم مبارک

یادمه تو همشهری خانواده که بودم، یه بار یه پرونده بستیم، در مورد دروغ. این که چرا آدما دروغ می گن؟ با این که استدلال های زیادی کردیم و از کارشناسان پرسیدم، من هنوز سر در نمی آرم چرا بعضیا دروغ می گن. مخصوصا کسایی که ازشون انتظار نداری و به صداقت می شناسیشون. به نظرم یکی از دلایل این دروغگویی، شاید ترس باشه. یعنی شخص از این که خیلی صریح و بی پرده اون چیزی رو که تو دلشه بگه، ترجیح می ده، با دروغ قضیه رو سمبل کنه. حالا این وسط از این موضوع چی عایدش می شه، خدا می دونه. به هر حال گاهی دروغ اونقدر سریع لو می ره که دروغگو باورش نمی شه. به آسانی و به سرعت یه تماس کوچولوی تلفنی. خدا همه رو به راه راست هدایت کنه.

این روزها رنگ جذاب ترین بخش زندگی من شده. ترکیب قرمز و آبی. اکر و فلش تینت. سبز لجنی. سرخ آبی. نارنجی و زرد کهربایی. حتی اگر طرحی هم نداشته باشم از چیدن شیشه های گواش کنار هم و باز کردن جعبه پاستل و آبرنگ لذت می برم. مداد رنگی ها را که می بینم سر ذوق می آیم. اما راستش را بخواهید. هیچ کدام مثل گواش نیست. یک طیف بی نهایت رنگ درست می کنی با ۴ رنگ اصلی.

پی نوشت: جو گیر شدم یه مانتوی زرد خردلی دوختم. با یه روسری زرد با گل های نارنجی ست کردم. می دونم می خواین بگین، ... خوشحالم نه ؟ ....

پی نوشت دو: عجب روز پر استرسی داشتم امروز. همه چیز یه جورایی از اول صبح قاطی پاطی بود. حالا ماجرا دارم با این سهیلا.

پی نوشت سه: سریال معلم مدرسه رو که می بینم، بی اختیار یاد بابا می افتم. یه جورایی مثل قهرمان این سریال بود. آروم، منطقی، قابل اعتماد، طرف مشاوره امین و از همه مهم تر قاطع و پر صلابت. خدایش وقت عصبانیتش جرات نداشتی بهش نزدیک بشی ... با این همه می تونستی بی دغدغه به شونه هاش تکیه کنی و مطمئن باشی هیچ وقت نمی افتی. خدا رحمتش کنه.

ديروز يه اتفاق خيلي جالب افتاد. با چند تا از دوستا در مورد ماوراء الطبيعه صحبت مي كرديم. يكي از بچه ها اصرار داشت كه اين مسائل حقيقت نداره. يكي ديگه مي گفت، چطور وقتي از تو ماشين بدون اين كه به جايي وصل باشيم، فقط به واسطه يه آنتن صداي موزيك مي شنوي، امواج نديده رو باور مي كني، اما  وقتي پاي امواج انرژي ماوراء به ميون مي آد، مساله اينقدر غير قابل باور مي شه؟

چند ساعت بعد ... يكي پرسيد چه خبر؟ چه كار كردي؟ جواب دادي؟ گفتم: حسم مي گه آدم صادقي نيست. اما هيچ دليلي براي حسم پيدا نمي كنم. اون يكي پرسيد: حالا اين آدم چكاره است؟ توضيح دادم كه فلان است و فلان. مثل برق گرفته ها گفت: اسمش ..... نيست؟ گفتم: همينه. پرسيد؟ اين شكلي و اين شكلي نيست؟ گفتم: خودشه. گفت: من اين آدم رو مي شناسم. ديروز دوستم در موردش با من حرف زد. ... و خلاصه بخشي از زندگي پنهان شخص مورد نظر آشكار شد. اون هم با روشي كه هيچ كس تصورش را نمي كرد. چون هيچ وجه مشترکي بين اون شخص و دوستاي من وجود نداره. اين دليلي شد تا دوست ما بر امواج ماورايي و وجود هوش برتر بيشتر تاكيد كنه. "توي اين شهر درندشت كي فكر مي كنه يه نفر اين جوري دستش رو بشه. مگه اين كه خدا خواسته باشه با تو حرف بزنه. مي بينين كه خيلي امواج وجود داره كه ما اون ها رو نمي بينيم. مثل امواج راديو. مثل يك شبكه."

پی نوشت: پیش از این هم یک بار هشدار دریافت کرده بودم که به آدم های غیر معنوی نزدیک نشوم، اما امان از توجیه عقل..

بدم می آد حس خوب این روزام رو با توجه به اخبار نه چندان خوشایند کشور خراب کنم. ولی مگه می شه گاهی بی توجه رد شد. یکی از دوستام رو که ساکن مسکوه، عصر دیدم. وضعیتمون انگار اون طرف آبها خیلی بده، حتی تو کشوری مثل روسیه که یه جورایی ازمون حمایت می کنه. یه خبر دیگه هم این که گویا ماجرای خشکسالی خیلی جدیه. گل بود به چمن هم آراسته شد. یکی از دوستام هم که تو لبنان تحصیل می کنه، نکته های اسفباری از دوره تحصیلش تو یه کشور غریبه تعریف می کرد، فقط به خاطر این که ایرانیه!

پی نوشت: بی خیال این حرفا. واقعا کوروش یغمایی خواننده فوق العاده ایه. تفنگ دست نقره ام داد و بیداد ... تفنگ دسته نقره ام رو فروختم .. برای یارم قبای ترمه دوختم ... فرستادم براش، پس فرستاد ... تفنگ دسته نقره ام داد و بیداد ... راستش دلم برای این طرف سوخت نه به خاطر نامهربانی یارش بلکه به خاطر تفنگ دسته نقره عزیزش ....

اگه خسته اید و بی حوصله، اگه دنیا براتون ساز وارو می زنه، کافیه راه همیشه رو یه کمی کج کنید و بزنید به دشت و صحرا! حالا دشت و صحرا نشد، همین پارک ها و بوستان ها! موهاتون رو به دست باد بهاری بسپرید تا پریشونش کنه. البته خواهرا روسری ها شون رو. باور کنین معجزه می کنه این باد بهاری.

راستی بیایم دعا کنیم بارون بیاد. سال خشکیه امسال انگار. اونم با وضعیت سدهای تهران که همینجوری نیمه خالیه و پر به نظر می آد. آخه تهش پر از گل و لای شده و امکان لایروبی هم نداره. اگه بارون نباره ...

هفته بدی رو پشت سر گذاشتم. تبعاتش تا اول این هفته هم کش اومد. دو تا تصادف داشتم، به هیچکدوم از کارهای پیش بینی شده ام نرسیدم، مشکلات آخر فروردین رو داشتم و از همه بدتر کسی رو خیلی دوست دارم از خودم رنجوندم. البته اونم نامردی نکرد و حسابی تلافی کرد، حتی مهلت عذرخواهی نداد. بازم ازش عذر می خوام و آماده ام، مسئولیت و تاوان اشتباهم رو بدم. اما بالاخره مصائب این هفته تموم شد. دیروز که رفته بودم قم و جمکران، یادم اومد هنوز خدا خیلی دوستم داره. یادمه سال ها قبل که برای اولین بار رفته بودم جمکران، تو آستانه یه تصمیم خطرناک بودم که اگه خدا بهم کمک نکرده بود، زندگیم رو از بین برده بود. چقدر بی انگیزه بودم و بی عشق. حالا که به پشت سرم نگاه می کنم، می بینم خدا هیچوقت رهام نکرده. پس حالا هم رهام نمی کنه. بازم باید گفت: زندگی زیباست...